|
|
Direct naar: |
|
|
|
PKN website: |
|
Eerste impressies van een reis naar Z.O. Azië
Van 12 januari t/m 10 februari 2010 trokken we door Z.O. Azië. Onze reis liet ons met verwondering kijken naar een veelkleurige wereld met grote onderlinge verschillen. De geweldige Petronastorens, ook bekend als de Twin Towers, geven een deel van de Maleisische hoofdstad Kuala Lumpur een futuristisch aanzien. Hypermoderne winkelcentra met topmerken in een stad, waar de ambachten soms ook nog in een winkeltje of magazijntje aan de straatkant worden uitgevoerd. Veel bevolkingsgroepen in deze stad: de Indiase gemeenschap, met veel mensen uit het Tamilgebied, de grote Chinese gemeenschap, die voor een deel ook christelijk is. Een stad waarin hindoes met hun kleurrijke riten samenleven naast boeddhisten, taoïsten en christenen in een land waarin de Islam de belangrijkste godsdienst is. Vergeleken met de wereldstad Kuala Lumpur doet de hoofdstad van Laos, Vientiane, bijna dorps aan. Prachtige boeddhistische tempels staan hier in de hoofdstad van een op papier communistische staat. Het plattelandsleven in Laos is vaak nog zeer authentiek. Rijstveldjes, kleine akkertjes. Een kleurrijk land, m.n. in de voormalige hoofdstad Luang Prabang, waar de oranje gewaden van de vele monniken het straatbeeld bepalen.
Bijzonder was het om te zien, hoe gewone mensen meedoen aan het ritueel van het voedsel verstrekken aan de monniken. Dat gebeurt 's morgens vroeg, bij het aanbreken van de dageraad. Vol eerbied, zonder de monniken aan te kijken, reiken de mensen hun gaven aan. Dat is ons trouwens opgevallen: de bijzondere status van de monniken in zowel Laos als Thailand. Sommige monniken zijn wel heel erg jong: vanaf zo'n 7,8 jaar hebben we ze zien lopen, spelen en studeren. Mooi was het om te zien, hoe ze aan het eind van de dag net als hun leeftijdsgenoten gingen opfrissen in de rivier. Wie van de gebaande wegen afgaat, ziet hoe de mensen leven. Geen schrijnende armoede op het eerste gezicht. Maar een golfplaten dak is al een eerste stap vooruit naar een betere huisvesting.
We hebben een grote rondreis door Thailand gemaakt, deels met een gehuurde auto, er heel veel gezien, ook op plaatsen waar nauwelijks Westerse toeristen komen. Veel vriendelijke mensen, naast chaotische omstandigheden in het verkeer. Twee keer hebben we daarbij de stad Bangkok aangedaan. Tien miljoen mensen leven daar naast en door en vaak boven elkaar. Ook daar weer het in onze ogen meest primitieve naast het hypermoderne door technologie beheerste leven. Maar ook: een hindoeïstische schrijn in een grotendeels boeddhistisch land, waar in uiterste eerbied mensen hun gaven kwamen aanbieden. Gelukkig was ook vanuit onze hotelkamer op de 22ste verdieping een kruis zichtbaar in het centrum waar we op uitkeken, een kruis als symbool van de aanwezigheid van een christelijke minderheid. Deze minderheid was in het uiterste Noorden, waar veel bergstammen wonen, duidelijker aanwezig. Tot voor kort was dit een gebied dat leefde van de opiumteelt. In de beruchte Gouden Driehoek van Laos, Thailand en Birma is vooral aan de Thaise kant deze teelt voortvarend aangepakt. De straffen op het verhandelen van drugs zijn in Thailand ongelooflijk streng. In de van hypermoderne technische snufjes voorzien voorlichtingsruimte over de kwalijke gevolgen van het opiumgebruik was de boodschap heel duidelijk: geen opiumteelt meer. Geen gebruik ook.
Het economische zwaartepunt van de wereld zal steeds meer verschuiven naar Azië. Elementen van Aziatische godsdiensten als hindoeïsme en boeddhisme worden ook in de Westerse wereld steeds bekender. Verschillende keren zagen we ook hoe Westerse toeristen vol devotie meededen aan de aanbidding in een hindoeïstische of boeddhistische tempel. Het past ook bij een levenshouding, waarin je binnen kunt lopen en mee kunt doen, wanneer het jou uitkomt. Een moment van devotie of meditatie, als moment van inkeer en bezinning. Zonder dat je je al te zeer hoeft te storen aan dogmatische regels. De godsbeelden in de Aziatische godsdiensten zijn immers zeer veelkleurig. Bovendien is het boeddhisme in zijn kern een weg naar steeds diepere zelfkennis en uiteindelijk naar verlichting. Ik schrijf hierover zonder een oordeel uit te spreken. We hebben gekeken, ons verwonderd en ons denken wordt er door geprikkeld. Aan de andere kant: wat zal ik genieten als ik weer een psalm of een mooi gezang mee kan zingen in de kerk, samen met mensen die zo God willen dienen en de woorden van vrede, gerechtigheid, verzoening en liefde met elkaar willen waarmaken in deze veelkleurige wereld.
Aarnoud Jobsen
|
|
|
